Frans sensei

OSU,
Wie zich op de Kyokushin Way, de Kyokushin Weg, begeeft gaat zich na enige tijd realiseren dat deze weg lang is. Lang, in de zin van oneindig.
Maar ook deze oneindige weg wordt gekruist door wegen. Echter zij die het (Shin)Kyokushin karate beoefenen, zijn meer en meer in staat bruggen en viaducten te bouwen, om deze wegen te kruisen. Middelen te zoeken of te creëren om te volharden op deze Weg.
De Weg gaat op en neer, kent hoogte punten en diepte punten. En bedenk, de Weg gaat ook voorbij aan de dojo.
En ieder die het karate beoefent, weet hoe veel dit van hem/haar vraagt en hoe verder je komt des te meer werk het kost om deze ‘kunstwerken’ te maken. Des te vaker je voor de keus komt te staan: kan ik verder gaan, wil ik dat, doe ik dat… of neem ik de afslag.
Osu te zeggen en de Weg te vervolgen vraagt:
Wilskracht, je wil om door te gaan moet groot zijn, Osu, jezelf vooruit duwen, pushen…pijn en ongemak verdragen worden dan woorden die betekenis krijgen.
Echter karate is als een piramide, velen trekken de witte pyjama aan, maar naarmate de tijd vordert, trekken ook velen hem op een gegeven moment weer uit!
Richting de Kuro obi, de zwarte band, is er van allen die met je op de Weg zijn gestapt nog maar een handje vol over….vaak minder dan dat.
De stap naar de 1e kyu is groot, vraag het maar aan de 2e kyu’s. De stap naar shodan…Yudansha is als het oversteken van een kloof.
Ben je tenslotte Yudansha, houder van de zwarte band, 1e Dan, dan gaat de Weg verder, aan het begin zei ik al; hij is oneindig.
Voor velen is het echter een eindpunt, helaas.
Er wordt wel gezegd, pas wanneer je de 2e Dan behaalt, dan heb je bewezen de zwarte band waardig te zijn. Hetgeen betekent dat je weer voor die kloof staat…..hij lijkt nu wel de Grand Canyon.
En na deze…., na jaren ga je kijken of je jezelf weer gaat testen, een derde, vierde, vijfde Dan…., als je leeftijd en vooral gezondheid het toelaat, de Weg is oneindig.
Intussen ben je les gaan geven, hebt wellicht een eigen school gesticht. Je draagt je kennis en ervaringen over en hoopt dat je anderen kunt inspireren om hetzelfde te bereiken en mogelijk om beter dan jou te worden.
Zij die daadwerkelijk hun kennis overdragen noemen we leraar. Maar voordat je formeel leraar bent moet je daarvoor gediplomeerd zijn. Vaak helpen bruine- en zeker zwarte band dragers mee in de dojo en geven, onder leiding van een Shihan of Sensei, les of les onderdelen, bv de warming up. Feitelijk zijn zij Senpai ( ca.‘senior’ of ‘ouder’).
Evenals in Japan komt het ook hier voor dat zwarte banders, na verloop van jaren, zelfstandig les gaan geven. Zij hebben intussen de daarvoor noodzakelijke competenties, bekwaamheden verworven. Worden door de leraar en ook de leerlingen erkend en gerespecteerd in deze rol en mogen zich Sensei noemen.
De Iryoku dojo heeft twee rijks-gediplomeerde leraren. Eén is op grond van de formele regels en op basis van zijn graad Shihan; hoofdleraar, de ander is op basis van het feit dat hij rijks-erkent leraar is, Sensei, maar op basis van zijn graad feitelijk Senpai. Hetgeen nog wel eens verwarring schept.

??
De Iryoku dojo heeft een Nidan, Frans Senpai, zonder formele opleiding, maar een karateka die intussen meer dan 20 jaar zelfstandig les geeft. Een man die daarnaast ervan blijk heeft gegeven uit het juiste (Shin) Kyokushin-hout te zijn gesneden. Die het Karate leeft en beleeft als zijn eigen leven, al meer dan 30 jaar. Een mens met een groot Respect voor de medemens ongeacht rang of stand, ras of geloof, een karateka en mens die groot Respect afdwingt en geliefd is bij velen, zeker binnen de karate wereld.
In de jaren dat Frans Senpai nu deel uitmaakt van het kader van de Iryoku dojo, hebben de oprichters en de beide leraren van de vereniging, zijn doen en laten binnen- en buiten de dojo gevolgd en hun waardering voor hem als mens, vriend, karateka en ‘leraar’ is alleen maar gegroeid.
Zij zijn dan ook, in het licht van bovenstaande, unaniem van mening, ook gehoord de kaderleden van de dojo, dat Frans Senpai vanaf vandaag aangesproken dient te worden met de titel:
Sensei

Leeuwarden, 13 juli 2013

Gilbert Cleveringa Shihan
Arend Mud Sensei